داستان زیبا و واقعی از

داستان زیبا و واقعی از
علامه جعفری در دانمارک

علامه محمدتقی جعفری می‌گفتند: عده‌ای از جامعه‌شناسان دنیا در دانمارک جمع شده بودند تا در باره‌ی موضوع مهمی به بحث و تبادل نظر بپردازند. موضع این بود: ارزش واقعی انسان به چیست؟ معیار ارزش انسان‌ها چیست. هر ڪدام از جامعه‌شناسان، صحبت‌هایی داشتند و معیارهای خاصی را ارائه ڪردند. بعد، وقتی نوبت به بنده رسید، گفتم: اگر می‌خواهید بدانید یک انسان چه‌قدر ارزش دارد، ببینید به چه چیزی علاقه دارد و به چه چیزی عشق می‌ورزد. ڪسی ڪه عشق‌اش یڪ آپارتمان دوطبقه است، در واقع، ارزش‌اش به مقدار همان آپارتمان است. ڪسی ڪه عشق‌اش ماشین‌اش است، ارزش‌اش به همان میزان است. اما ڪسی ڪه ‌عشق‌اش خدای متعال است ارزش‌اش به اندازه‌ ی خداست. علامه فرمودند: من این مطلب را گفتم و پایین آمدم. وقتی جامعه‌شناسان صحبت‌های مرا شنیدند، برای چند دقیقه روی پای خود ایستادند و ڪف زدند. وقتی تشویق آن‌ها تمام شد، من دوباره بلند شدم و گفتم: عزیزان! این ڪلام از من نبود، بلڪه از شخصی به نام علی (ع) است.

آن حضرت در نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «قِیمَةُ کُلِّ أمْرِئٍ مَا یُحْسِنُهُ» / «ارزش هر انسانی به اندازه‌ی چیزی است ڪه دوست می‌دارد». وقتی این ڪلام را گفتم، دوباره به نشانه‌ی احترام به وجود مقدس امیرالمؤمنین علی (ع) از جا بلند شدند و چند بار نام آن حضرت را بر زبان جاری ڪردند.

#حکایت