وقتی تو نیستی،

وقتی تو نیستی،
حرف‌های زیادی هست برای با تو گفتن،
و در حضورت،
تنها، تشنه‌ی شنیدنم.
اما تو در سکوت،
با نگاهی عمیق به من می‌نگری
و من؛ شرمسارانه خاموش می‌مانم.
چه کنم؟!
نباید حرف‌های بیهوده‌ام
لحظه‌های تو را به باد دهند.
اگر در اسارت اينهمه اندوه نبودیم،
همه چیز، خنده بر لبهایمان می‌نشاند...