آدمهای زندگی ما شبیه مستاجرها هستند شبیه مستاجری که تاز

آدم‌های زندگی ما شبیه مستاجرها هستند. شبیه مستاجری که تازه بعد از اینکه خانه اجاره‌ای را تحویل داد و رفت، میشود شناختش. همان که پا می‌گذاری به اطاق‌هایی که تا قبل از حضورش تر و تمیز بودند، و حالا پاک یا ناپاکند. چشم میدوزی به دیوارهایی که رنگ روشنی داشتند، و حالا پُر از آلودگی هستند یا نیستند. دست میکشی به پنجره‌هایی که بدون لک بودند و حالا خاک گرفته‌اند یا نگرفته‌اند. همان وقت است که تازه می‌فهمی با چه جور مستاجری طرف بوده‌ای.

برای شناختن آدم‌ها هم گاهی باید صبور و شکیبا بود و منتظر ماند. منتظر روزی که جُل و پلاسشان را جمع میکنند و دلت را ترک میکنند. آن روز است که از حال و هوای دلت می‌فهمی که چگونه همنشینی داشته‌ای. روزی که از روی آنچه به جا گذاشته‌اند، آن‌ها را بهتر خواهی شناخت …