این منم؛

این منم؛
خسته از تمام روزهای تکراری،
خسته از تمام انسان هایی که دو رو دارند،
و خسته از تمامی اتفاقاتی که باورشان سخت است و خیلی آسان در زندگی لعنتی من رخ میدهند،
آری...
خسته ام؛
از همه ی افکاری که در سرم میگذرند
و نمیتوانم جلویشان را بگیرم؛
میدانی؟!
گاهی نمیشود خسته نبود
نمیشود نقش بازی کرد که آری من نیز خوبم و همه چیز سر جایش است...
گاهی باید فریاد کشید و حرف های رکیک زد و همه چیز را به هم ریخت...
گاهی فقط باید همه چیز را نابود کنی تا آرام بگیری
همه چیز را،
خاطراتت،وسایل اتاقت،افکار پوچت و...
بیهوده است اما،
اینگونه نمیتوان ادامه داد...
باید خوب باشی باید همه چیز سر جایش باشد و باید همیشه همان لبخند همیشگی بر لبانت باشد و شاد به نظر برسی؛
چه فایده دارد،هیچکس تورا نخواهد فهمید،
نه خانواده ات،نه دوستانت و نه هیچ کس دیگر...
و تو یک شخص عجیبی میان تمام مردم این شهر که خالیست از صداقت و پر است از دروغ..........