تو شعر ی

تو شعر ی
شعر
که در رویای همه شهر پرسه می زنی
هر جا چراغی می سوزد
آن جا خانه خانه توست..

تو عشق هستی
عشق
در رویای خدا و آسمان
هر جا ستاره ای سوسو می زند
آن جا خانه خانه توست .
به جای همه مردم شهر حرف می زنی
به جای خدا و کتاب های مقدس
حرف می زنی
من اما لب بودم
لب
که اگر باز شود
جهانی را می سوزاند
آتشی که
هیچ گاه نمی خوابد
و هیچ کجا خانه خانه او نیست