چه غریب است که این قصه تهش باختن است

چه غریب است که این قصه تهش باختن است
چاره ی جنگِ من و دل، سپر انداختن است

آتش انداخت غمت در من و از صبر نپرس
بعدِ تو کارِ دلم سوختن و ساختن است

شاعرت هستم و تا روز قیامت دلِ من
غرق در شاعری و قافیه پرداختن است

زندگی بعدِ تو تلخ است و همه مقصدِ من
سوی مرگِ دلِ سودا زده ام تاختن است

میشوم پیر و شبی باز مرا خواهی دید
و همه دغدغه ام حسرتِ نشناختن است