«بخشی از کتاب بابا لنگ دراز اثر جین وبستر»

«بخشی از کتاب بابا لنگ دراز اثر جین وبستر»
از نامه های بابا لنگ دراز به جودی ابوت:


جودی! کاملا با تو موافقم که عده ای از مردم هرگز زندگی نمی کنند و زندگی را یک مسابقه دو می دانند و می خواهند هرچه زودتر به هدفی که در افقِ دوردست است دست یابند و متوجه نیستند که آن قدرخسته شده اند که شاید دیگر نتوانند به مقصد برسند و اگرهم برسند.....

ناگهان خود را در پایان خط می بینند درحالی که نه به مسیر توجه داشته اند و نه لذتی از آن برده اند!
دیر یا زود آدم پیر و خسته می شود؛درحالی که از اطراف خود غافل بوده !
آن وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی تفاوت می شود و فقط او می ماند و یک دنیا خستگیِ بی لذت و فرصت و زمانی که ازدست رفته و به دست نخواهد آمد. ...

جودی عزیزم!
ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می شویم!
هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد؛ علاقه و وابستگی ما بیشتر می شود!

پس هرکسی را بیشتر دوست داریم و
می خواهیم بیشتر دوستمان بدارد،
باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم دردلش تا ابد ثبت شویم!

دوستدارتو، بابالنگ دراز....