همیشه برای “ماندن ” دلیل هست …

همیشه برای “ماندن ” دلیل هست …
و برای “رفتن” بهانه.

همیشه برای “خواستن” نیاز هست …
و برای “رد کردن”، مصلحت.

همیشه برای “داشتن” فضا هست …
و برای “نداشتن” تقصیر.

این که سوار بر کدام کوپه این قطار شوی،
به پای ماندن و دست خواستن و عشق داشتنت، بر می گردد

اگر داری که بسم الله …
اگر نه، جهان پر است از “بهانه” و “مصلحت” و “تقصیر” بی صاحب !

‌‌‌‌