تا هستند قدرشان را بدانیم، کنارشان بنشینیم

تا هستند قدرشان را بدانیم، کنارشان بنشینیم
دستهایشان را بگیریم و به حرفها و خاطره‌هایشان گوش کنیم...
دارم فکر می‌کنم آنان که رفته‌اند چقدر حرف برای گفتن داشتند و چقدر خاطره برای تعریف کردن؟
چندبار دلشان برای همصحبتی تنگ‌ شده ‌بود؟
برای شنیده ‌شدن؟!
حقیقت این است که آدمها زود تمام می‌شوند
قبل از اینکه به خودت بیایی و بپذیری اولویت زندگی، آدمها هستند، نه مشغله‌ها...
که مشغله همیشه هست ولی آدمهای مهم زندگی، نه!

نرگس_صرافیان_طوفان