گل من با که نشستی که چنین خار شدی

گل من با که نشستی که چنین خار شدی؟
این چه دردیست بگو از چه گرفتار شدی ؟


باغبان غم زده در گوشه ی گلخانه ی عشق
آه و نفرین که بوده که چنین زار شدی ؟


قاب عکس تو مگر زینت دیوار نبود ؟
قاب عکس چه کسی دیده و دیوار شدی ؟


تو نگاهت همه جا بود زبان زد به شفا
«چشم بیمار که را دیده و بیمار شدی ؟»


توکه خود معدن خوبی و محبت بودی
از چه رو سنگ دل و در پی آزار شدی ؟


آنکه خود صاحب دم بود و مقدس نفسی
«ربنا» خوانده چرا لایق «النار » شدی ؟


مانده ام بعد تو با غصه و غم سنگ صبور
از چه رو با من دلخسته به پیکار شدی ؟