دلتنگت که میشوم

دلتنگت که میشوم


   آسمان هم دلش ریش میشود...


   ای از تبار یاس های خوش بو


   تو ای به رنگ سرمستی


   پنهان شده ای که چه؟!


   تابستان بهانه است


   سرزمینمان داغدار کوچ توست...


   غبار دوریت طراوت را مسموم کرده


   و انگورها مستی ز تو میطلبند .


   به گمانم کم سویی اخترکان محصول غیبت های توست...


   ... ای حسن تعلیل جهان!


   نمایان شو


   تا آرامش بر ظرف زمان طلاکوب شود...