بهار خودِ پاییز بود

بهار خودِ پاییز بود
پاییزی که به امید یافتن معشوقه اش یک زمستان را پشت سر گذاشت و با دلی که هر روز تنگ تر می شد ، خودش را فریب می داد
با خیالِ این که تمام آغوشش برای اوست از طعم ملسِ خاطراتِ افسونگرِ قصه اش جوانه می زند
بهار خودِ دردی بود که هر بار فراموش می کرد کسانی که رفته اند هیچ گاه بازنمیگردند ...
همان پاییز سال گذشته بود
که به دنبال ردی مبهم از کفش هایی زنانه و بی رحم
عقربه های تمام این جهانِ تنهایی را دور زد
و لحظه ای برای آخرین بار در ایستگاهی که هیچ کجا نبود با تمام قطار ها رفت
همه ی دارایی اش آن روز پیراهنی بود که تمام آن سال ها دیوانه وار او را به همه جا کشانده بود
آن لحظه درنگ نکرد
پنجره ی قطار را باز کرد
همان طور که نفس های باد روی شانه هایش می خورد
پیراهن را روی تمام زمین پهن کرد
پیراهنی که خودش بهار صدایش می زد...
#نرگس_حسینی
دیدگاه ها (۴)

رمان تاجی از سوءتفاهم

⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹‌p85«آشپزخونه هر روز از اینجا سبزی می‌بره...

پارت دوم: کلیدِ طلایی قفل در قفلپیام رمزی روی صفحه‌ی رادیو ث...

........ پارت بیست چهارم........

پارت آخر — «میراثِ عشق» 🖤سال‌ها گذشت.خانه‌ای که روزی پر از ص...

رمان: آخرین رقص در قصر#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲Part_21فص...

#حکایت_قدیمی مردی هر شب به درگاه خدا دعا می‌کرد و می‌گفت:«خ...

وقتی یادت رفت مرا دوست داشتی...

دختری که همیشه زیادی بودpart: 2 ...

🌱پاییز که میاد،انگار دنیا یه جور دیگه‌ای عاشق می‌شه...هوا که...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط