به فدای تو کنم شعر و غزل هایم را

به فدای تو کنم شعر و غزل هایم را
تا بدانی که فقط مالک اشعار تویی

من به اعجاز لب و چشم تو ایمان دارم
مرهم زخم دل شاعر بیمار تویی

بی تو از شاخ سپیدار رها خواهم شد
فصل پاییز تو و حلقه ی این دار تویی

مثل منصور به دار تو گرفتار شدم
بر سر گردنه آن دلبر غدار تویی

وقت دیدار شد و دیده من بی خواب است
آنکه بی خواب کند این تن تبدار تویی

من به چشمان پر از وسوسه ات معتادم
صاحب چشم فریبا و ستمکار تویی