پرنده بودم و از آسمان جدا کردی

پرنده بودم و از آسمان جدا کردی
مرا درون خیالات خود رها کردی

قفس نگاه تو بود , هوای دانه و دام
مرا به خویش اگر ساده مبتلا کردی

دلم چگونه نباشد وبال بال و پرم
دلی که مرغ غزلخوان میله ها کردی

چگونه با تو بگویم تمام حرفم را
تویی که مثل غریبه, همیشه تا کردی

گلوی خشک و لب شوره زارو تنهایی
چنین شکسته لبم را تو بی صدا کردی

به من نگو که پرنده اسیر می میرد
مرا غریبه تو از آسمان جدا کردی

#پوران_محتشم