همین که گاه گداری

همین که گاه گداری

شبیه باران که بی‌رخصت به چشم و دل پنجره می نشیند

خیل خواب‌های سردر‌گریبان شب را غافلگیر می کنی

بند دلم پاره می شود و

کسالت پیله‌ی علاقه‌گی، آسمان تو را پروانه می شود.

تو بیایی گل‌های پنج‌پَر پیراهنت حواس از شاپرک احساس می دزدد

تو بیایی شکوه صنوبرانه‌ی قامتت..

تو بیایی تلالو یاقوت چشمانت..

خنده‌ی تر و تُرد کنج لبانت..

.

اصلا تو بیایی تمام شعر و ترانه‌های ناتمام تکمیل می شود...