م آید روز ک در تراس خان ات

مـے آید روزے کـہ در تراس خانہ ات
روے صندلـے دستـہ دار نشستہ اے و
بـازے کودکان را تماشا میکنـے...
آن روز،
دیگـر نہ بـاران خاطره اے از من بَرایت
تازه مـے کند
و نہ غروب آفتاب،سنگـے بر دریاچہ ے آرام دلت مـے اندازد...
سال هاست کہ تو مرا پاک از یاد برده اے...
کنار روزمرگـے هایت،
یک فنجان چاے براے خودت میریزے و
با دستـانـے کہ دیگر چروک شده اند،
لرزان لرزان فنجان چایت را بہ لبانت نزدیک میکنـے...
اما بہ یکباره یکـے از کودکان نـام مرا فریـاد مـے زنـد...
شباهت اسمـے بـود...!
تـو آرام فنجانت را کمـے پایین مـے آوری و
لبخنـد کوچکـے میزنـے...
من بہ آن لبخنـد زنـده ام...

"مخاطب خاص من یادت بخیر"