هیاهوے غریب و مبهمی پیچیده در جانم

هیاهوے غریب و مبهمی پیچیده در جانم
پرم از حس دلگیرے که نامش را نمی دانم

تو اقیانوس سرشار از تلاطم هاے آرامی
ومن دریاچه ےاشکی که دایم روبه طغیانم

بزن نی ، باز غوغا کن ، بزن دف ، شور بر پا کن
به هر سوزے بگریانم ، به هر سازے برقصانم

ببین آیینه وار از حـس تـصویر تـو لبریزم
تو آرامی ، من آرامم ، پریشانی ، پریشانم

اگر شعرے نوشتم رونویسی ازنگاهت بود
ڪہ این دیوانگی ها رامن ازچشم تو می خوانم