آرام آرام ناآرامت میکند گاهی ؛

آرام آرام ناآرامت میکند گاهی ؛

یک « بُغض » ...

یک « او » میان اَشعارت...

یک هارمونی میان صداهای اطرافت...

و یک
«سوم شخصی» ، کهِ دیگر نیست...

دِلَت دِل دِل میکند کاش ها را ...

پَر می کِشد دلت برای داشتنش؛ از همین حَوالی ها ،

تا بی نهایت...

تا ابدیت...

و تنها خودت می دانی ، « دیگر » دنیا دنیا خواستنش نَه ممکن می شود نَه فراموش ...

فقط،

« دَرد » دارد هر لحظه ؛
نفس کشیدن در دنیایی کِه روزی نفس های تو با او نفسی می شُد تا خود ِخوشبختی!

گُمان می کنم همان موقع ِها؛

در قاب چَشمانت اما ؛ موجی سایه می کند و به آرامی خود را

از لابه لای مُژگانَت تا چال گوشه لَبت می کشاند ...

چِه مَزهِ ی شوری دارد

این «دلتنگی»!

این وقت ها...

« حال دلت را، فقط خودت میدانی و خودت...