این روزها اگر مرا ببینید,گوشی به دست مدام در حال تایپ ولب

این روزها اگر مرا ببینید,گوشی به دست مدام در حال تایپ ولبخند زدنم.یکی از رفقا گروهی راه انداخته وهمه رفقا را اد کرده,هر کدام هم در یک سر دنیاوبا وضعیت های مختلف زندگی,همه دور هم جمع شده ایم وانگار نه انگار که این همه سال گذشته ,شبیه همان روزهای اول دوستی,باهمان کیفیت حرف می زنیم,روزمان را تقسیم می کنیم ومجالی شده ایم برای فرار از روزمرگی هم,,
نتیجه؟؟؟
نتیجه این که دوستی نه جغرافیای مکان می شناسد ونه زمان.
نه تفاوت دلمشغولی می شناسد ونه هیچ تفاوت دیگری.اصل ثابت شده ی رفاقت,از پشت خطوط اینترنت هم,نفی نمی شودوما بر مداری از خوشی وسرخوشی می چرخیم..