بگذار به احوال دلم زار بگریم

بگذار به احوال دلم زار بگریم
از شدت کمبود تو بسیار بگریم

خالی شده از بار غمم شانه ی عالم
در عزلت خود تکیه به دیوار بگریم

هر چند که سرمایه ی اشک عقده گشا نیست
منعم نکن از گریه و بگذار بگریم

جرمی که شدم مرتکب آن قدر بزرگ است
از اینکه تقاصش نشود دار، بگریم

با مولوی از رفتن شمسی که تو باشی
“اندر خم یک کوچه” ی عطار بگریم

گفتی که مرا اشک رساند به تو آخر
تا وقت ملاقات چه مقدار بگریم؟