تقــــدیم به داداشـم علیرضا

تقــــدیم به داداشـم علیرضا

این پسرا خیلی تکن

یه پسرایی هستن که . . .

شلواراشون نه خیلی براشون بزرگه نه خیلی کوچیک
ابروهاشون فابریک خودشونه

همونایی که نه لکسوز دارن نه کمـری...

اما مـرام دارن

چشمشون همه جا کار نمی کنه و دنبال موی بلوند و چشم آبی نیست

پُــــز نمیـــــــدن

پاتوق شون مهمونی و شیشه و انواع مشروبی جات نیست

آره رفیـق . . .

اونایی که تکیه کلامشون معرفته

بی ریا، با خدا، مهـربون و با مسئولیتن

آدم میتــونه بهشون تکیه کنه

کنارشـون آرامش داری

کنـارش باشی یا نباشی حواسش به بقیه دخترا نیست و آدم ها رو مثل هـم نمی بینن

غیرتین و ناموس مردمو مثل ناموس خودشون میدونن

این جور پسرا خیلی مـردن

خیلی تکن، خیلی خاصن ...

خیلی شوخن و جنگولکـ بازی در میـارن ولی احساس شون قویه

آه که بکشن خدا دنیا رو واسشون زیر و رو میکنه . . .

نزارید پس اه بکشن...

مصداق بارز و کامل داداشم