نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد

نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد
تو را ،
دلت را ،
صداقتت را با خودش یدک بکشد...
که هروقت از سرِ بی حوصلگی ،
از سرِ نبودنِ آرامشی،
آمد و سراغت را گرفت ،
حالت را پرسید ،
دلت را قل قلک داد و باز رفت و گم شد ،
تو بمانی و دنیایی اشک...
تو بمانی و چرا و اما و اگر ...
آنکه میرود باید می رفته ...

اصلا برایِ رفتن آمده بود ...
تو هم برو ...

تو هم خودت را از لحظه هایش که هیچ ،
از فکرش هم بگیر ...

تو باید تمامت بماند برایِ کسی که تمامش تنها و تنها برایِ توست ...

ماندنی هرجا میرود با تــــو میــــرود...