کاش می دانستم . . . . . .

کاش می دانستم . . . . . .

کدام گوشه ی این دنیای بزرگ نشسته ای و این نوشته را میخوانی . . . . . .

کاش می توانستم بگویم از کجای این درندشت برای تو و به هوای تو می نویسم . . . . . .

شاید می شد، اگر گمشده ی کوچه پس کوچه های غربت نبودم . . . . . .

اگر یک دفتر ، یک قلم و یک کوله پشتی همه ی دار و ندارم نبود . . . . . .

اگر میل وحشیانه به گریز ، به پرواز ،

به همه جا بودن و هیچ جا نبودن، مرا رها می کرد . . . . . .

شاید ... شاید ... شاید میشد ... اگر چنان با شب و تاریکی و تنهایی آمیخته نبودم . . . . . .

از گوشه ی دنج دنیایت مرا میخوانی و نمیدانی که هر لحظه از تو، از این واژه ها، از حضورِ ساکت و صبورِ خودم در کنارِ تو دور می شوم . . . . . .

گاهی فکر می کنم چقدر عجیب است که آدم ها در آن واحد می توانند از هم دور شوند و به هم نزدیک. همه چیز بستگی به این دارد که چه کسی در ابتدا و انتهای راه منتظر باشد . . . . . .

باید رفت ... باز یک یلدا بی تو ، بی هیچکس در کنارم . . . . . .

کاش نزدیکتر از اینها بودیم ... گرچه یک آغوشِ گرم ، هرگز خداحافظی را آسان تر نکرده . . . . . .