شقایق در جهان سامان ندارم

شقایق  در  جهان  سامان  ندارم
برای  اشکِ  خود   دامان  ندارم
فرو ریزد زچشمان قطره ی خون
بجز  دامان   تو   پیمان  ندارم
دلم خون ولبم خون و به سینه
بجز  خونِ  جگر  بر جان ندارم
به  عشقِ   آتشین  آتش  گرفتم
دلم   پیر  و  دگر  تاوان  ندارم
اسیرِ  کوچه های   شهر  گشتم
دگر  رازی  زِ  کس پنهان ندارم
به دل کِشتَم هزاران لاله ی سُرخ
کنارِ  خرمنش   خواهان  ندارم