باران نوازشم کن با خشم و تازیانه

باران نوازشم کن با خشم و تازیانه

مرثیه خوان من باش در سوگ این زمانه

شلاق زن کماکان بر پیکر نحیفم

تا دیده خون ببارم بی عذر و بی بهانه

تو بغض آسمان را در جان من فرو ریز

حتی اگر بباری بی رحم و ظالمانه

همچون کویر تشنه می جویمت همیشه

دنبال قطره آبی من در پی ات روانه

تو مظهر تمیزی ،من جان و جسم نا پاک

تطهیر کن وجودم با عشق و خالصانه

وقتی عنایت تو بر من رسد، خروشد

در قلب بی ثباتم طغیان رودخانه

طغیان پرخروشی کز روی نا سپاسی

در هم شکسته سدِ چشمم چه
خودسرانه


مونا سادات موسوی