کجاست جای تو در جمله ی زمان که هنوز

کجاست جای تو در جمله ی زمان که هنوز
که پیش از این؟که هم اکنون؟
که بعد از آن؟ که هنوز؟

و با چه قید بگویم که دوستت دارم؟
که تا ابد؟که همیشه؟که جاودان؟که هنوز

سوال می کنم از تو: هنوز منتظری؟
تو غنچه می کنی این بار هم دهان، که هنوز

چقدر دلخورم از این جهانِ بی موعود؛
از این زمین که پیاپی...وآسمان که هنوز

جهان سه نقطه ی پوچی است، خالی از نامت؛
پر از«همیشه همین طور»از «همان که هنوز»

همه پناه گرفتند در پسِ «هرگز»
و پشت«هیچ»نشستند ازاین گمان که هنوز

ولی تو «حتماً»ی و اتفاق می افتی!
ولی تو «باید»ی ای حسّ ناگهان که هنوز !

در آستان جهان، ایستاده چون خورشید؛
همان که می دهد از ابرها نشان،که هنوز...

شکسته ساعت و تقویم، پاره پاره شده
به جستجوی کسی، آن سوی زمان، که هنوز