...

چرا از چیزی می‌ترسیم که هیچ‌گاه تجربه‌اش نکرده‌ایم؟ مرگ تجربه‌ناشدنی است، چون وقتی هست، ما نیستیم. با این حال تمام زندگی‌مان را صرف فرار از شبحی می‌کنیم که هرگز با ما هم‌زمان نمی‌شود. گویی بدانیم مسافری از سایه ها پا به پای قدم هایمان جلو میاد. و وقتی فرصت پیدا کند با ما ملاقات خواهد کرد.
ترس از مرگ، خود نوعی مرگِ زودهنگام است. کسی که هر روز در اندیشهٔ فرار از پایان است، هرگز شروع نکرده است. جالب تر از اون اینکه
انسان تنها موجودی است که از چیزی می‌ترسد که حتی یک بار هم به او بدی نکرده است. مرگ هیچ‌گاه به کسی خیانت نکرده، دروغ نگفته، یا وعدهٔ خراب نداده. با این حال، بهترین دوستِ هراس ماست.