کوه یخ بود و من

کوه یخ بود و من

کم کم آبش کردم

دختر خوبی بود

من خرابش کردم


دختر خوبی بود

من بهش بد کردم

عشقشُ پیش آورد

دستشُ رد کردم


اگه تو رویاهاش

حیّ و حاضر بودم

اگه قلبش لرزید

من مقصر بودم


بوته ی گل بود و

غنچه هاشُ چیدم

وقتی داشت می خندید

لبشُ بوسیدم


پی دلگرمی بود

تونگاهِ سردم

واسه ی سرگرمی

بغلش می کردم


تو جهانش غیر از

غم و تنهایی نیس

چشای غمگینش

دیگه رویایی نیس

همه جا با من هس

ولی هیچ جایی نیس