این حسین کیست که از هر محنش، عالم سوخت

این حسین کیست که از هر محنش، عالم سوخت
قلب هر چه رُسُل از آدم و تا خاتم، سوخت

این حسین کیست که با یادِ عَطَش گفتن او
یوسف فاطمه در هر شب و روز، از غم سوخت

این چه سرّیست که در لحظه ی جان دادن او
خواهرش هم ز مصیبت و از این ماتم سوخت

یاد شش ماهه ی او، چشم فلک هم گریان
نه فقط آدم و خاتم، چه بسا عالم سوخت

این حسین کیست که صد پاره شده پیکر او
به سر و سینه زنان، کلِّ حرم در غم سوخت