من از این بی کسی های غریب وسرد می ترسم

من از این بی کسی های غریب وسرد می ترسم
خودم دریایی از دردم ولی از درد می ترسم

چنان در وحشتم در این غریبستان تنهایی
چقدر از روزگار حق کش و نامرد می ترسم

خدایا همنشینی با غم و فصل خزان تا کی؟
ببین از برگریزانهای فصل زرد می ترسم

شبیه کودک بی مادر و آواره ای هستم
از این هجران که تنهایی به بار آورد می ترسم

تو رفتی بعد تو دنیا برای من جهنم شد
از آنکس که تورا برد ومسافر کرد می ترسم

ندیدی بی تو من این روزها حال بدی دارم
شده روز وشبم ای نازنین! برگرد می ترسم