بچه که بودم از عصرها بدم میومد ناهار رو که میخوردیم همه

بچه که بودم از عصرها بدم میومد، ناهار رو که می‌خوردیم همه عادت داشتند می‌خوابیدند و من تنهاترین کودک جهان می‌شدم.
بدون هم‌بازی،
بدون تفریح،
بدون دلخوشی،
بدون هم‌صحبت.
و راستش الانم عصره؛ خیلی عصره...