دام دگر نهادهام تا که مگر بگیرمش

دام دگـر نهاده‌ام تـا کــه مگــر بگیرمش
آنـک بجســت از کفــم بـار دگر بگیرمش

آنک به دل اسیرمش در دل و جان پذیرمش
گر چـه گذشت عمر مــن باز ز سر بگیرمش

دل بگداخت چون شکر باز فسرد چون جگر
باز روان شـد از بصــر تا به نظـــر بگیرمش

راه برم به سـوی او شـب به چــراغ روی او
چــون برسم به کوی او حلقـه در بگیرمش

درد دلم بتـر شده چهــره من چو زر شده
تا ز رخـــم چو زر بــرد بر سـر زر بگیرمش...