از خانه ی تاریکم که رفتی

از خانه ی تاریکم که رفتی
سلام مرا ...
به پس کوچه های باریک آدمیت برسان .

در نهادِ گرسنه ی من طفلی است ...
که شیر خوارگی عاطفه را گره زده ...
به سنگینی نگاه بریده از جاذبه ی کهنسالان

صدای گامهایت می گویند
هنوز زنده ام ...
با مرور دستانی ، که غرورت را پس می زنند ...
تا پای مهرت را پیش بکشند
و تمام امیدم ...
آغوش بازِ تبسمِ چشمهای تو .