ما دو تا دیوانه مگر چیز زیادی

ما دو تا دیوانه مگر چیز زیادی
از این زندگی می خواهیم؟
گوشه ی اتاقی سفره ی عقدمان را
پهن می کنیم، دختران فامیل
تور سفید را به دست می گیرند و
یکی از همین آخوندها خطبه ی عقد را می خواند بی آنکه بدانیم
برای خودش چه می گوید!
آیا وکیلی دیوانه جان با مهریه ی ماندن؟!
بار اول در جواب عاقد می گویند: ''عروس رفته گل بچینه '' و من
یاد رز های سرخ باغچه ی حیاط
می افتم، خودمانیم چقدر زیبا می شوی با لباس سفید بین گل ها!
بار دوم رفته ای گلاب بیاوری، اما تو
به اشتباه و از روی دیوانگی شراب
می آوری، مست می شویم و می رقصیم! مگر دیوانه نیستیم؟
بار سوم لب هایت را آرام تکان بده و بگو ''بله ''...
از آنهایی که برای منی، بی هیچ رفتنی!
از آن بله های تا ابد برای ماندن!
از آن هایی که تنهای تنها یک بار
در زندگیمان اتفاق خواهد افتاد!
دیوانه ی من دیوانه وار برای همیشه،
به پای ''بله'' ات خواهم نشست...