(نبرد عشق و انفجار)

(نبرد عشق و انفجار)

پارت ۲

شب شده و ماهِ کامل، توی آسمونِ صاف میدرخشد. چراغهای رنگی و شمعهای کوچیک که روی میزها چیده شدن، نورِ گرم و نارنجیرنگی به سالنِ بزرگِ خوابگاه دادن. کیریشیما یه گیتار برداشته و با چند آکوردِ ساده، داره آهنگهای خندهدار میزنه و همه با خنده، همراهش میکنن. مینا و جیرو با حرکاتِ شاد، وسط سالن میرقصن و هاگاکوره با چشمانِ براق، بهشون نگاه میکنه.

اوراراکا کنار ایزوکو نشسته و با لبخند میگه: «دکو-کون، چند وقته همدیگه رو ندیدیم! راستش دلم برات تنگ شده بود.» ایزوکو با خوشحالی میگه: «منم! ولی خونهی جدیدمون با کاچان خیلی خوبه. هر روز صبح بیدار میشم و میبینمش کنارم...» اوراراکا با چشمهای گرد و حسودی میگه: «وااای! پس هنوز باهمین؟» ایزوکو سرخ میشه و با یه خندهی عصبی میگه: «آره... بهتر از همیشه. کاچان... خیلی برام مهمه.» اوراراکا بخاطر این موضوع حسابی حسودی میکرد ولی نشون نمیداد و میگه: «خوشحالم براتون، دکو-کون. واقعاً.» (داره الکی میگه از حسودی مرده یارو)

باکوگو از گوشهای، پشتش به دیوار تکیه داده، داره ایزوکو رو نگاه میکنه که با دوستاش میخنده و حرف میزنه. دلش قرص میشه و با خودش فکر میکنه: «خوشحاله... این خوبه. لعنتی، چطور این احمق همیشه میتونه اینقدر ساده خوشحال باشه؟» کیریشیما میاد کنارش، گیتار رو میذاره کنار و با شونه بهش میزنه: «چرا نمیرقصی، باکوگو؟» باکوگو با اخم میگه: «نمیخوام. این کارا مال بچههاست.» کیریشیما با خنده میگه: «بیا، فقط یه آهنگ! اگه نرقصی، مینا میاد و تو رو میکشه وسط!» و باکوگو رو از جای بلند میکنه و میکشه سمت جمع. باکوگو با اکراه، ولی با یه لبخندِ پنهون که توی تاریکی گم میشه، چند قدمی با ریتمِ آهنگ حرکت میکنه. ایزوکو از دور، با چشمانی که پر از عشق و حسرته، نگاهش میکنه و با خودش زمزمه میکنه: «کاچان... چقدر قشنگه وقتی که بدون اخمه. کاش همیشه اینجوری بود.»