هیچ دانی ز چه در زندانم

هیچ دانی ز چه در زندانم ؟
دست در جیب چو آنی بردم

ناز شستی نه به چنگ آورده
ناگهان سیلی ی سختی خوردم

من ندانم که پدر چیست مرا
یا کجا دیده گشودم به جهان

که مرا زاد و که پرورد چنین
سر پستان که بردم به دهان

هرگز این گونهٔ زردی که مراست
لذت بوسهٔ مادر نچشید

نیست پدری ، در همهٔ عمر ، مرا
دستی از عاطفه بر سر بکشد

کس ، به غمخواری ، بیدار نماند
بر سر بستر بیماری من

بی تمنایی و بی پاداشی
کس نکوشید پی یاری ی من

گاه لرزیده ام از سردی ی دی
گاه نالیده ام از گرمی ی تیز

خفته ایم گرسنه با حسرت نان
گوشهٔ مسجد و بر کهنه حصیر

گاهگاهی که کسی دستی برد
بر بناگوش من و چانهٔ من

داشتم چشم ، که آماده شود
نوبتی شام شبی خانهٔ من

لیک آن پست ،‌ که با جام تنم
می رهید از عطش سوزانی

نه چنان همت والایی داشت
که مرا سیر کند با نانی

با همه بی سر و سامانی خویش
باز چندین علم و هنر آموخته ام

نرم و آرام ز جیب دگران
بردن سیم و زر آموخته ام

نیک آموخته ام کز سر راه
ته سیگار چسان بردارم

تلخی ی دود چشیدم چو از او
نرم ، در جیب کسان بگذارم

یا به تیغی که به دستم افتاد
جامهٔ ی تازهٔ آنان بدرم

یا کمین کرده و از بار فروش
سیب سرخی به غنیمت ببرم

با همه چابکی اینک ، افسوس
دیرگاهی است که در زندانم

بی خبر از غم ناکامی ی خویش
روز و شب را به موعودهمنفس رندانم

شادم از اینکه مرا ارزش آن
نیست در مکتب یاران دگرم

که بدان طرفه هنرها که مراست
بفزایند هزاران دگرم

/ سعید