از درون آشفته و ظاهر چو کوهی استوار

از درون آشفته و ظاهر چو کوهی استوار
رنج ها اینگونه ما را سخت بار آورده اند
ميشه امید داشت،
میشه به بهبود فکر کرد،
میشه نجات داد،
ولی گاهی اوقات جوری در محاصره‌ی مشكلات و آدم‌ها و شرایط نابسامان قرار داری که هر اقدام و تلاشی، بی‌فایده‌ست.
انگار در یک کشتی نشستی که تمام کفِش سوراخه
و آخرین تلاشت برای نجات، کشیدن بادبان‌هاست.
اما می‌دونی که داری تقلای بیهوده می‌کنی و نجاتی در کار نیست،
می‌دونی که غرق شدنت قطعیه،
مگر اینکه کشتی‌ت رو عوض کنی،
یا دل به آب بزنی و با تمام توانت به پیش بری
و خودت رو به یک ساحل امن برسونی...