ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ
ﺧﻔﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺤﺮﺧﻮﺍﻧﯽ ﻣﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ

ﺍﯾﻦ ﺷﺐ ﺁﻭﯾﺨﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺛﻤﺮ ﻣﮋﺩﻩ ﯼ ﺻﺒﺢ؟
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﻋﺮﺑﺪﻩ ﯼ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﮑﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ

ﺍﯼ ﺻﺒﺎ ﻣﮕﺬﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ، ﮐﻪ ﺩﺭﯾﻦ ﺩﻭﺯﺥ ﺭﻭﺡ
ﺧﺎﮎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻞ ﻭ ﺳﺮﻭ ﻭ ﺳﻤﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﭼﺸﻢ ﺧﺰﺍﻥ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺪ
ﺑﻪ ﻏﺰﻝ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﭼﻤﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ

ﻻﻟﻪ ﺭﺍ ﺑﺲ ﺑﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﻏﺮﻗﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ
ﮐﻪ ﺷﻬﯿﺪﺍﻥ ﺑﻼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﻔﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ

ﻗﺼﻪ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ ﺯ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﻣﺎ
ﺧﺮﻣﻦ ﺳﻮﺧﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ

ﺳﺎﯾﻪ ﺟﺎﻥ ! ﻣﻬﺮ ﻭﻃﻦ ﮐﺎﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺩﺳﺎﺭﺍﻥ ﻫﻮﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﻃﻦ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﯿﺴﺖ

هوشنگ ابتهاج