کوهی ز نور بودم اما طلاعیه داران

کوهی ز نور بودم اما طلاعیه داران
شکستن غرورم رو
ستاره در غرق فروغ بودم ؛
به سودایش رخت بربستن سرورم رو
تو ای مهتاب و زچه میتابی بر شب تارم
ارچه غمگین ست دلت ؛ بگذر از رخ زردم
شام آخر ؛ یا که بشکنم سفره از دل را
یا بسان شیشه می مانم تا بشکند دل را

شعرواره های گل یخ / از سعید