ﺳﯿﺎﻩ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﺁﻣﺪ ... ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻨﻮﻣ

ﺳﯿﺎﻩ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﺁﻣﺪ ... ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ ! ﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩ ... ﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﻪ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺒﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺯﺩ ﻭ ﺯﺩ ..... ﻣﺤﮑﻢ ﻭ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ .... ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﺒﺎﻟﯿﺪﻡ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﺎﺷﻢ، ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ
ﺧﻮﺑﯽ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻡ ﺑﻮﺩ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﯾﮏ ﻗﺎﯾﻖ ﺑﺎﺷﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﭼﯿﺰ ﺑﻬﺘﺮﯼ .....
ﺩﺭﺩ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ، ﺍﻣﺎ ....
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮﺩ ... ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻧﻪ !!
ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩ ﺗﺒﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ، ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ، ﭼﻮﺏ ﺑﻬﺘﺮﯼ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻣﻦ ﺟﻠﻮﻩ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ !
ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﺑﺎ ﺯﺧﻢ ﻫﺎﯾﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺩ ....
ﻣﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩﻡ، ﻧﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﺪﺭﺳﻪ، ﻧﻪ ﻋﺼﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﻗﺎﯾﻖ
ﻭ ... ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻡ ....
ﺍﯾﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺳﺖ، ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ... ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﯾﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺑﻬﺘﺮﯼ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺭﺍﻫﺸﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﻫﺎ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ... ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﻓﺘﻪ !
ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺸﺪﯼ ﺗﺒﺮ ﻧﺰﻥ ....
ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺸﺪﯼ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﺮﯾﺰ ...
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺯﺧﻤﯽ ﻣﯿﺸﻮﺩ ... ﺧﺸﮏ ﻣﯿﺸﻮﺩ