کاش دنیا یک دریچه داشت...پنجره ای که هر کس وقتی غمگین بود

کاش دنیا یک دریچه داشت...پنجره ای که هر کس وقتی غمگین بود وقتی فشار مشکلات کمرش را خم کرده بود میرفت و بار غمها و مشکلاتش را آنجا خالی میکرد..بعد سبکبار و آسوده می آمد سر اصل زندگی...حسن دیگرش این بود که هر بار آنجا میرفت خیلی ها را میدید که آمده اند بار غمهایشان راسبک کنند و آنوقت میفهمید چقدر انسانهای دیگری هستند که همدرد او هستند ..پیدا کردن همدردها باعث کم شدن درد و رنج میشود.....