ﺭﺳﻴﺪﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ

ﺭﺳﻴﺪﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ

ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﻠﻪ ﻱ ﺁﺧﺮﺷﺎﻥ ﻣﺘﻨﻔﺮﻧﺪ

ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎﻱ ﻛﺎﻝ ، ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻻﻱ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻫﺎﻱ ﻛﺴﻲ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ، ﻓﺮﺍﺭﻱ ﺍﻧﺪ

ﻭ ﭘﺴﺘﭽﻲ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻱ ، ﻛﻪ ﺻﺪﺍﻱ ﮔﺮﻳﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﺮ ﻭ ﺗﻪ ﻛﺮﺩﻥ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﻣﻲ ﺷﻨﻮﻧﺪ

ﻭ ﺗﻮ

ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻱ

ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺳﻴﺐ

ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﻱ ﺩﺭﺧﺖ ﺣﻴﺎﻁ ﻛﻮﺩﻛﻲ ﺍﻡ ﺩﺭ ﺁﻧﺴﻮﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ

ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﻱ ﻳﻚ ﺳﻮﺯﻥ ﺑﺎﻥ

ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻗﻄﺎﺭ ، ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻱ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻱ ﺍﻭ ، ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ ﻣﻲ ﺭﻭﺩ ...

ﺣﺎﻻ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﺎﻭﺭ ﻛﻨﻢ ﭼﺮﺍ

ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﻫﺎﻱ ﺩﺭﻳﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﻳﺎ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻱ ﻳﻜﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ....

ﺭﺳﻴﺪﻥ ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ

ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺍﻱ ﺑﺎﺷﺪ ، ﻋﺘﻴﻘﻪ

ﻛﻪ ﻧﺴﻞ ﺩﺭ ﻧﺴﻞ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺷﻘﻴﻘﻪ ﻱ ﺳﺎﻟﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ

ﻭ ﺗﻮ ﻫﺮﺷﺐ ، ﺭﻭﺑﺮﻭﻱ ﻋﻜﺲ ﺩﺧﺘﺮﻱ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ

ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻳﻚ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﺩﺭﻳﺎﻳﻲ
ﺩﺍﺭﻱ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﻙ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺫﻭﻗﻲ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺗﻤﻴﺰ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ....

ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻬﻨﮓ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻛﺸﻲ ﺑﺮ
ﺳﻮﺍﺣﻞ ﺟﺰﻳﺮﻩ ﻫﺎ ﺑﻲ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺪ

ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻟﺪﺍﺭﻱ ﺗﻮ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ