همچون نسیم صبح و سحرگاه میرود هرکس میان صحن حرم راه می

همچون نسیم صبح و سحرگاه می‌رود/ هرکس میان صحن حرم راه می‌رود

از هر چه غصه دارد و غم می‌شود رها/
هر سائلی به خدمت این شاه می‌رود

وقتی فرشته‌های حرم بال می‌زنند/
از سینه‌های شعله‌زده، آه می‌رود 

اینجا بهشت روی زمین فرشته‌هاست/
از کوی تو فرشته به اکراه می‌رود

 خورشید در طواف حرم؛ وه! چه دیدنی است/ هرشب به پای بوسی آن ماه می‌رود

باب الجواد راه ورودی به قلب توست/ حاجت رواست هرکه از این راه می‌رود