یک خط می نویسم

یک خط می نویسم
زهر به جانم می ریزد
آتشی خاموش نشدنی است شعر هایم
تا مرا از پا درنیاورد آرام نمی گیرد
تا کجا باید
بغض های کهنه
در این شهر
مرا شکنجه کنند
اما من
تا نابودی فاصله ای ندارم
تو زندگی ات را
می کنی
ومن کدامین لیلی
و تو کدامین فرهاد
ما را فاصله هایی بی پایان است
افسوس...