.

.
و تو آهسته‌آهسته
بلند می‌شوی،
راه می‌افتی، می‌روی..
و در این راه رفتن
دست و بالت بارها زخمی
می‌شود.
امّا آب‌دیده می‌شوی
و می‌آموزی که از جاده‌های
ناشناس نهراسی،
از مقصدِ بی‌انتها نهراسی،
از نرسیدن نهراسی،
تنها بروی و بروی و بروی...!