بعضی وقتا مثه الان احساس می کنم نمیتونم بخندم...

بعضی وقتا مثه الان احساس می کنم نمیتونم بخندم...
امیدوار باشم
شاد باشم...
نمی دونم چرا یهو یه اتفاق آدمو له می کنه...این حرفا حرف دلمه...
انگار دلم سیاه پوش شده...
انگار می خوام همه با من سیاه شن چند روز...
واقعا دلم گرفته از کار دنیا...
هر کی هر اسمی رو حال من می خواست می تونه بذاره...
اما یجاهایی از زندگی سخته انگار...
دلت می خواد از همه چی جدا شی...
از همه دور شی و فقط غرق شی تو خودت...
تو افکار جورواجورت...تو زندگی تکراریت...
انقدر غرق شی که دیر شه...که وقت بگذره...که بمیری...که علت مرگ شه خفقان...بنویسن خفقان احساسی...
خفه شده بود از این همه فکر و خیال و اتفاق...
خفه شده بود از همه ی لحظه های سکوتش و نگاه های ملتهبش...
دلم میخواد سرمو بندازم برم...
مثله این فیلما...
یارو میره دور میشه،هی صداش میکنن و بر نمیگرده...
انقد میره تا میشه یه نقطه...نمیدونم کجا باید برم...اصلا چرا برم...اگه رفتم تو تنهاییم چیکار کنم...
یعنی همین دوری برام کافیه؟؟؟
جدایی از دغدغه ها راحتم می کنه...
نمیدونم...انگار تو این قسمت از زندگی قدرت تصمیم گیری ندارم
فقط چند ثانیه stop میخوام،فقط چند ثانیه stop plz!!