هر کدام از سلول های مغزم، صدها سوال بی پاسخ، صدها چرای بی

هر کدام از سلول های مغزم، صدها سوال بی پاسخ، صدها چرای بی دلیل، صدها کلمه بی معنی، برای خودشان دارند. هر بار که سوال هایشان بی پاسخ می ماند خودشان را به در و دیوار ذهنم می کوبانند. از بیرون چیزی مشخص نیست زیرا یک تشنج درونی رخ می دهد. بعد وقت آن می رسد ک ساکتشان کنم مثل معلمی که بخواهد هزارتا بچه ی کوچک را در یک اتاق سه در چهار بدون هرج و مرج جا دهد!چیزی تقریبا غیرممکن!و من در این شلوغی جواب ها را که هیچ خودم را هم گم کرده ام...!