خیلی هایمان یک کسی در زندگیمان داریم که مشتمان پیشش باز ا

خیلی هایمان یک کسی در زندگیمان داریم که مشتمان پیشش باز است. یک کسی که تمام زیر و بممان را می داند. پدرسوختگی ها، توجیه کردن ها و زیرآبی رفتن هایمان را می شناسد. می داند و می فهمد و بلد است کجا ضعیفیم، کجا عین بچه هاییم، کجا از پس یک ماجرا بر می آییم و کجا نه! می داند دقیقا در این لحظه کم آوردیم و یا تا آخر این ماجرا را می رویم. یک کسی که همه دروغ هایمان را می شناسد و نمی توانیم باهاش هیچ وقت مافیا بازی کنیم. همه ما یک کسی داریم که می داند فلان جمله، فلان نوشته ما خیلی صادقانه نیست، جای صداقت توش هوش و ذکاوت دوست نداشتنی ریختیم. جای خون و روح، با تکنیک و فرم ماجرا را پیش بردیم. یک کسی که بی اندازه ما را بلد است. می داند کی مستیم و کی داریم ادای مستی را در می آوریم، می داند کی قبل از آنکه چیزی بگوییم شیفته کسی یا چیزی شدیم و کی از کسی بیزار شدیم. یکی که ذره ذره ما را بلد است و... همان اندازه که پناهگاهمان است ازش گریزانیم. همان اندازه که شیفته اش هستیم یا عاشقش یک وقت هایی هم دلمان می خواهد برای مدت طولانی نبینیمش. یک نفر که جدا از هر جایگاهی که در زندگیمان دارد، رفیقمان است. خود کلمه رفیق...
همه ی ما یک کسی داریم در زندگیمان که این شکلی است یک کسی که زیاد از حد بلدمان است و هیچ راز ناگفته ای میانمان نیست جز همین بلدیت او از ذره ذره بودن ما...