. تَرَک خورده ام مثلِ بیابانی زیر پونزِ نقشه حالِ مرا از آینه ها بپرس آنجا که جوانی ام را از هیچ “جراحی” نخریدم و شبیه خودم ماندم این فصل هایِ “لعنتی” از من دور می شوند و به “تو” نزدیک یک جایِ کار می لنگد! سوت نزن… هیچ پایِ لنگی به موقع به پایان نمی رسد
