خسته ام ؛ اما بخواهی تکیه گاهت می شوم

خسته ام ؛ اما بخواهی تکیه گاهت می شوم

 بین تنهایی آدم ها پناهت مــی شوم

 یک شب از دنیا به عشقت دست ِ خود را می کشم

 در هــوای خانه ای تاریک ، ماهت می شوم

 تا نگــاهم می کنی ... از شوق ، می ریزد دلم

 خیــره در آئینه ی چشم سیاهت مـی شوم

 با تـو دنیا تیره و تاریک هم باشد خـوش است

 تــو فقط عاشق بمان ؛ فانوس ِ راهت می شوم

 گاه ابرم ، گاه باران ، گاه شیرین ، گاه تلخ

 همـدم حال و هـوای گاه گاهت مــی شوم

 بی تـو مردن ، آخرین درد ِ من از این لحظه هاست
 
در کنـار تو شبی از مــرگ ، راحت مـی شوم



منا مهدی دوست